خداحافظ همین حالا...
زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست
و دلم بس تنگ است
باز هم میخندم
آنقدر می خندم
که غم از روی رود
و در این پست نهایی
که دلم بشکسته
ز انصاف، ز جنبه
و در این دم، در این لحظه ی ماتم
که شده بسته گلویم
ز سنگینی بغضم
باز هم می گویم
دوست می دارم من
این ورودی، این کلاس و همه را
و بخواهم ز خدا
که رساند به شما
همه ی توفیق ها، شادی ها
و فقط مانده به ذهنم یه سوال
که چرا و که چرا؟
که چرا گورخری شد
بهترین لحظه ی عمر و بهترین لحظه ی سال
زندگی باید كرد
گاه با یك گل سرخ
گاه با یك دل تنگ
گاه باید رویید در پس این باران
گاه باید خندید بر غمی بیپایان
+ نوشته شده در شنبه بیست و سوم اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت ۱۰:۱۵ ب.ظ توسط عرفان کرباسی
|
سلام به دوستایی که از وب ما دیدن میکنن،چه اونایی که پزشکی میخونن چه اونایی که غیر پزشکی اند .