در عصر یخبندان بسیاری از حیوانات یخ زدند و مردند. می گویند خارپشت ها وخامت اوضاع را دریافتند تصمیم گرفتند دور هم جمع شوند و بدین ترتیب همدیگر را حفظ کنند. وقتی نزدیکتر به هم بودند گرمتر می شدند ولی خارهایشان یکدیگر را زخمی می کرد به خاطر همین تصمیم گرفتند از هم دور شوند ولی از سرما یخ زده، می مردند. از این رو مجبور بودند یا خارهای دوستان را تحمل کنند، یا نسلشان منقرض شود.
پس دریافتند که بهتر است باز گردند و گرد هم آیند و آموختند که:
با زخم های کوچکی که همزیستی با کسان بسیار نزدیک به وجود می آورد زندگی کنند،و این چنین توانستند زنده بمانند.
 
بهترین رابطه این نیست که اشخاص بی عیب و نقص را گرد هم می آورد بلکه آن است که هر فرد بیاموزد با معایب دیگران کنار آید و خوبی های آنان را تحسین نماید.